Geschiedenis
In 1995 kwam Pauline Versteegh, de oprichtster van GoTogo, voor het
eerst in Togo en in de provincie Sotouboua. In deze provincie ligt een
geïsoleerde enclave, de Vlakte van Mô. Deze vlakte wordt ingesloten door
de bergketen Fazao en de grens met Ghana. In dit gebied met ca. 25.000
mensen, wonen vrijwel alleen ontheemden en vluchtelingen uit Ghana. Na een
aantal gesprekken met de bevolking en twee Poolse missionarissen kreeg ze
steeds meer het gevoel dat er iets moest gebeuren. De bevolking had geen
enkel toekomstperspectief en er dreigde zich hier een humanitaire ramp te
gaan afspelen. Het West-Afrikaanse land heeft te lijden gehad onder het
koloniale verleden, nationale en internationale politiek en een beroerde
positie op de internationale markt. Al deze factoren hebben er voor
gezorgd dat Togo op dit moment één van de meest onderontwikkelde
economieën in Afrika heeft.
Na onderzoek heeft Pauline in 2000 besloten de Stichting GoTogo op te
richten. Het onderzoek was nodig, aangezien hulp alleen mogelijk zou zijn
als zij bereid zou zijn in het gebied te gaan wonen. Dat betekende dat zij
wel eerst wilde weten of een structureel project kans van slagen had.
Daarom heeft zij eveneens onderzoek laten doen door een Togolese
wetenschapper. Beiden kwamen onafhankelijk van elkaar tot de conclusie dat
alleen een structureel en integraal project de situatie op tijd zou kunnen
veranderen.
Het Togolese onderzoek toonde ook aan dat het dorpje Saïboudé als basis
voor het project de meeste kans van slagen had. In 2001 kreeg GoTogo van
het dorp 15 hectare grond aangeboden en sinds die tijd woont Pauline
Versteegh in Togo. Inmiddels zijn op het terrein 5.000 bomen geplant en
gezaaid, waarvan ongeveer een kwart het barre klimaat heeft overleefd. Er
zijn twee magazijnen, een vergaderruimte en een klein
huisje gebouwd. Er
is een waterput geslagen en een watertoren gebouwd. Het casco van het
productiecentrum is af en er is begonnen met de bouw van een
omheining.
Vijf van de zes vergunningen die GoTogo in Togo nodig heeft zijn
verworven. De laatste vergunning is niet noodzakelijk om te functioneren,
maar zal de Stichting een aantal voordelen opleveren die het werk in Togo
vereenvoudigen en goedkoper maken. Het verkrijgen van de eerste
vergunningen is sneller gegaan dan gebruikelijk. Volgens de overheid komt
dit doordat de Stichting GoTogo vanaf het begin heeft overlegd en
samengewerkt met de overheid en de bevolking. De papieren voor de laatste
vergunning zijn ingeleverd.
De prefect (vgl. commissaris van de koningin) van Sotouboua heeft
afgelopen jaar medegedeeld dat de Stichting GoTogo een humanitaire ramp
in de Vlakte van Mô heeft weten te voorkomen.
Dit betekent dat GoTogo zich nu vooral kan richten op structurele
ontwikkelingen.
|
